انواع متغیرها(Variable) و نحوه ی ایجاد و اختصاص مقدار به آن ها در برنامه نویسی اندروید

در واقع متغیرها عناصری در زبان های برنامه نویسی می باشند که می توانند داده ها را در خود ذخیره سازند ۰داده در یک متغیر این قابلیت را دارا است که در هر زمانی توسط برنامه نویس یا کاربر تغییر یابد و از همین رو است که نام متغیر روی آن گذاشته شده است.برای درک بهتر متغیرها می توانیم جایی در حافظه کامپیوترمان را متصور شویم که یک Value یا مقداری در آن ذخیره می شود. حال اگر مقدار جدیدی جایگزین مقدار قبلی شود، آن مقدار جدید جایگزین مقدار قبلی در حافظه خواهد شد و ما به کلی مقدار قبلی را از دست خواهیم داد.

variable

برای این که بتوانیم در زبان برنامه نویسی جاوا از متغیرها استفاده کنیم می بایست سه نکته را همواره مد نظر داشته باشیم: هر متغیر شامل نوع، نام و مقدار متغیر می باشد (نام هر متغیر واژه ای از جنس Identifier می باشد.) در واقع اگر متغیر ما هر یک از این سه مورد را نداشه باشد، ما یک متغیر ناقص ایجاد کرده ایم.

در زبان برنامه نویسی اندروید متغییر های زیادی داریم که از آن جمله میتوان به byte,string, short, int, long, float, double, char, boolean,… اشاره کرد

نامگذاری متغییرها:

هر متغیر نیاز دارد که یک نام داشته باشد. حال این نام می‌بایست با یک حرف کوچک شروع شود. نامی که ما برای متغیر‌های خود انتخاب می‌کنیم بایستی مرتبط با اطلاعاتی که قرار است در متغیر ما ذخیره شود باشد.

به طور مثال اگر قرار است که ما یک متغیر از جنس int ایجاد کنیم تا اطلاعات مربوط به تعداد مسافرین یک هتل را در خود ذخیره سازد، نوشتن یک Statement مثل ;int people = 300 اصلاً کار درستی نیست. درست است که Compiler به هیچ وجه از ما ایرادی نمی‌گیرد، اما نام people که ما برای متغیر خود انتخاب کرده‌ایم توصیف‌کننده ماهیت متغیر نمی‌باشد. در عوض نوشتن این Statement به صورت ;int guestNumber = 300 به مراتب بهتر است چرا که این نام نشان‌دهنده اطلاعاتی است که قرار است در برنامه خود ذخیره و از آن استفاده کنیم. در نام‌گذاری اگر نامی‌ که برای متغیر خود انتخاب می‌کنیم بیش از یک کلمه باشد، اجازه نداریم از فاصله استفاده کنیم بلکه واژگان باید به یکدیگر چسبیده باشند. این در حالی است که اگر همه واژگان به یکدیگر چسبیده باشند خواندن آن‌ها به مراتب دشوارتر از حالت معمولی خواهد بود. برای این منظور از واژه اول به بعد حرف اول کلیه واژگان را به صورت بزرگ می‌نویسیم که این کار خواندن نام متغیر‌ها را به مراتب آسان تر خواهد کرد. به طور مثال به جای نوشتن guestnumber می‌نویسیم guestNumber.

نکته
نکته ای که در مورد متغیرها می بایست مد نظر قرار داد این است که ما برای جلوگیری از طولانی شدن کد خود می توانیم متغیرها را با یکدیگر ادغام نماییم. اما در حین ادغام متغیرها بایستی توجه داشته باشیم که نوع متغیرهایی که می خواهیم با یکدیگر ادغام کنیم می بایست از یک جنس باشد. به طور مثال نمی توانیم یک متغیر از جنس int و یک متغیر از جنس double را با یکدیگر ادغام کنیم. به مثال زیر توجه کنید:

 

نام متغیرها نباید با عدد شروع شود. بنابراین نام first_number درست می باشد اما نام ۱st_number درست نیست. می توانید اعداد را در هرجایی از نام متغیر به جز ابتدای آن قراردهید.

نام های متغیرها نمی تواند مشابه لغات کلیدی Java باشد.

مقدار دهی متغییرها:

برای ذخیره ی موردی در متغیری به نام first_number، یک علامت تساوی و سپس مقداری مورد نظر برای ذخیره را تایپ کنید:

int first_number;
first_number = 10;
اگر تمایل دارید، می توانید تمام این کار را در یک خط انجام دهید:
intfirst_number = 10;
همانند ذخیره ی مقادیر عددی، متغیرها می توانند متن را در خود حفظ کنند. شما میتوانید تنها یک کاراکتر یا چندین کاراکتر را ذخیره کنید. برای ذخیره ی تنها یک کاراکتر، متغیر char استفاده می شود. برای ذخیره ی بیشتر از یک کاراکتر نیاز به متغیر نوع رشته ای(String) دارید.
برای برقراری یک متغیر string ، لغت String را تایپ کنید که پس از آن نام متغیر قرار می گیرد. توجه داشته باشید که در لغت String حرف S بزرگ نوشته شده است. مجددا خط با یک نقطه ویزگول به پایان می رسد:
String first_name;
با تایپ کردن یک علامت تساوی، یک مقدار جدید را به متغیر String خود اختصاص دهید. پس از علامت تساوی متنی را که می خواهید ذخیره کنید، بین دو علامت نقل قول (“) قرار می گیرد:
first_name = "William";
در برنامه نویسی اپلیکیشن برای اندروید و یا وب اپلیکیشن و … ما با شرایطی من جمله آیا کاربر رمز خود را صحیح وارد کرده است؟ آیا کاربر دکمه را فشار داده است؟ و … رو به رو خواهیم شد. در واقع در چنین شرایطی ما به برنامه خود می گوییم که آری رمز صحیح وارد شده و یا آری کاربر دکمه اینتر را فشار داده است. در چنین شرایطی متغیری نیاز داریم تا true و یا false بودن و به عبارتی درست یا اشتباه بودن یک رویداد را برای ما مشخص کند. متغیری از جنس boolean دقیقاً این کار را برای ما انجام خواهد داد.
نکته
به خاطر داشته باشیم که برخلاف متغیر‌های char و string متغیر boolean مقدار خود را داخل علامت‌های ‘ ‘ و ” ” قرار نمی‌دهد.

مثال:

boolean bol = false;

متغیر double می تواند اعداد خیلی بزرگ (یا کوچک) را در خود داشته باشد. حداکثر و حداقل مقادیر ۱۷ می باشد که با ۳۰۷ صفر دنبال می شود.

متغیر double برای نگهداری مقادیر ممیزی شناور نیز استفاده می شود. یک مقدار ممیزی شناور عددی مانند ۸٫۷، ۱۲٫۵، ۱۰٫۱ و غیره می باشد.

double  Point = 12.5;

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *