یک متغیر فضای ذخیره سازی نامگذاری شده ای را برای کارکرد برنامه های ما فراهم می کند. هر متغیر در Swift 4 نوع خاصی دارد که اندازه و چیدمان حافظه متغیر یا دامنه مقادیری که می توانند در آن حافظه ذخیره شوند و مجموعه عملیاتی که می تواند برای متغیر اعمال شود را تعیین می کند.
Swift 4 از متغیرهای اصلی زیر پشتیبانی می کند:

  • Int or Uint : از این برای اعداد کامل استفاده می شود. به طور خاص، می توانید از Int32 و Int64 برای تعریف عدد صحیح مشخص شده ۳۲ یا ۶۴ بیتی استفاده کنید، در حالی که از UInt32 یا UInt64 برای تعریف متغیرهای عدد صحیح ۳۲ یا ۶۴ بیتی بدون علامت استفاده می شود. به عنوان مثال، ۴۲ و ۲۳٫
  • Float : از این برای نشان دادن یک عدد ۳۲ بیتی ممیز دار و اعداد با نقاط اعشاری کوچکتر استفاده می شود. به عنوان مثال، ۳٫۱۴۱۵۹، ۰٫۱ و ۲۷۳٫۱۵۸٫
  • Double : از این برای نشان دادن یک عدد ممیز دار ۶۴ بیتی و هنگامی که مقادیر ممیز بسیار بزرگ باشند استفاده می شود. به عنوان مثال، ۳٫۱۴۱۵۹، ۰٫۱ و ۲۷۳٫۱۵۸٫
  • Bool : این یک مقدار Boolean صحیح یا غلط را نشان می دهد.
  • String : این مجموعه ای از کاراکتر های مرتب شده است. به عنوان مثال، Hello, World!
  • Character : این یک رشته حرف تک کاراکتری است. به عنوان مثال، “C”

سوئیفت ۴ همچنین اجازه می دهد انواع متغیر های دیگر مانند Optional، Array، Dictionaries، Structures و Classes را تعریف کنیم که در فصل های بعدی به آن ها خواهیم پرداخت. در بخش زیر درباره نحوه اعلام و استفاده از انواع متغیرها در برنامه نویسی سویفت توضیح داده خواهد شد.

اعلام متغیر

اعلام متغیر به کامپایلر می گوید که متغیر را کجا و در چه مقداری ایجاد کند. قبل از استفاده از متغیرها باید آن ها را با استفاده از کلید واژه var به شرح زیر اعلام کنید.

مثال زیر نحوه اعلام متغیر در سوئیفت را نشان می دهد.

هنگامی که برنامه فوق را با استفاده از playground اجرا کنیم نتیجه زیر را می گیریم.

حاشیه نویسی

در هنگام تعریف یک متغیر می توانید برای آن حاشیه نویسی کنید تا مثلا مشخص کنید که چه نوع مقداری می تواند در این متغیر ذخیره شود. در زیر نحوه نوشتن آن را مشاهده می کنید:

مثال زیر نحوه تعریف یک متغیر در سوییفت را با استفاده از حاشیه نویسی (Annotation) نشان می دهد. این نکته را مدنظر داشته باشید که اگر از نوع حاشیه نویسی استفاده نمی کنید، آنگاه لاجرم یک مقدار اولیه برای متغیر شما درنظر گرفته می شود. اگر نمی خواهید اینگونه باشد، می توانید متغیر خود را با استفاده از حاشیه نویسی تعریف کنید.

هنگامی که برنامه فوق را با استفاده از playground اجرا کنیم نتیجه زیر را می گیریم.

نامگذاری متغیرها

نام یک متغیر می تواند از حروف، اعداد و کاراکترهای زیر خط دار تشکیل شده باشد، البته نام یک متغیر باید با یک حرف یا کاراکتر زیر خط دار شروع شود. حروف بزرگ و حروف کوچک مجزا هستند زیرا Swift 4 یک زبان برنامه نویسی حساس به موارد(case-sensitive) است. برای نامگذاری متغیرهای خود می توانید از کاراکترهای ساده یا Unicode استفاده کنید. مثالهای زیر نشان می دهد که چگونه می توانید متغیرها را نامگذاری کنید.

هنگامی که برنامه فوق را با استفاده از playground اجرا کنیم نتیجه زیر را می گیریم.

چاپ متغیرها

با استفاده از عمل print می توانید مقدار فعلی یک ثابت یا متغیر را چاپ کنید. می توانید مقدار متغیر را با قرار دادن نام آن بین یک جفت پرانتز و نیز قرار دادن یک بک اسلش(\) قبل از پرانتز باز،  در درون عبارت دیگری نمایش دهید. در زیر نمونه های معتبری وجود دارد.

هنگامی که برنامه فوق را با استفاده از playground اجرا کنیم نتیجه زیر را می گیریم.

 

کلیدواژه ها :

این خبر را به اشتراک بگذارید :